Thief - rozdział 19

Przeszłość

Drzwi były lekko uchylone, kiedy przyjechałem. Zamierzałem zapukać, gdy otworzyły się i wyszedł z nich mężczyzna trzymający worek śmieci. Cofnąłem się, zbyt zaskoczony, żeby się odezwać. Moje myśli popędziły w setkę kierunków. To nie był jej typ. Chciałem go zabić. Dlaczego wynosił jej śmieci? Często tutaj sypiał? Czekałem, aż podniesie wzrok, uważając, że każdy mężczyzna zasługiwał na szansę wytłumaczenia się zanim zostanie pobity.

Był trochę zaskoczony widząc mnie przed sobą. Spojrzał za mnie, by zobaczyć czy jestem z kimś innym i zapytał. – Pomóc w czymś?

Nie zamknął drzwi mieszkania Olivii i widziałem wnętrze.

Puste.

Poczułem, jak powietrze opuszcza moje płuca. Zamknąłem oczy, odchylając głowę. Nie, nie, nie.

Oddaliłem się, wsuwając ręce we włosy i wróciłem do miejsca, skąd konserwator patrzył na mnie dziwnie. Moja natychmiastowa zazdrość sprawiła, że przegapiłem uniform i plakietkę z imieniem. Dlaczego wyjechała? Dlaczego po prostu tu nie zostałem? Wiedziałem, że to zrobiła. Uciekała, kiedy się bała. Myślałem – co ja sobie myślałem? Że mogę ją zatrzymać, bo się kochaliśmy? Że jej demony nie odnajdą jej w gaju pomarańczowym, gdzie sprzedałem swoją duszę, by z nią być?

Spojrzałem na plakietkę przypiętą do jego bluzki.

- Miguel. – Mój głos brzmiał surowo nawet w moich uszach. Miguel uniósł brwi, patrząc jak z trudem wydobywam z siebie słowa. – Kiedy ona… jak dawno?

- Te mieszkanie jest otwarte od dwudziestu czterech godzin – odpowiedział, wskazując na mieszkanie za nim. – Mamy listę oczekujących. Musimy je przygotować na następnych dzierżawców.

Dwadzieścia cztery godziny? Gdzie ona pojechała? Czy od razu wyjechała? Czy coś ją wystraszyło?

Przeczesuję dłonią włosy. Zostawiłem ją zaledwie dwa dni temu, żeby rozwiązać moje sprawy. Tańczyłem z nią na parkingu zanim odjechałem. Próbowała wyznać mi prawdę, ale powstrzymałem ją. Gdy dowiedziałaby się o amnezji, wymyśliłaby każdy możliwy powód, żeby ode mnie uciec. Planowałem zamknąć ją w mieszkaniu, znowu się z nią kochać i przekonać, że może nam się udać. Ale najpierw musiałem rozwiązać pewne sprawy, aby zacząć nowe.

Zostawiłem Olivię i pojechałem prosto do domu Leah. Kiedy otworzyła drzwi widziałem, że płakała. Zajęło mi pół godziny złamanie jej serca. Bolało mnie to. Nie zrobiła nic, żeby zasłużyć na to, co jej robiłem. Powiedziałem jej, że kogoś poznałem. Nie pytała kogo, choć podejrzewałem, iż wiedziała, skro kilka tygodni wcześniej śledziła mnie do mieszkania Olivii. Zanim wyszedłem pocałowałem ją w czoło. Nie powiedziałem jej o amnezji. Nie chciałem jeszcze bardziej jej ranić.

Następnie pojechałem do mojego mieszkania. Stojąc pod prysznicem myślałem o naszym wspólnym tygodniu. Myślałem o gaju pomarańczowym, o tym jak smakowała, o tym, że jej skóra miała dotyk zimnego atłasu pod moimi palcami. Gdy pomyślałem o pierwszym momencie bycia wewnątrz niej, o tym jak jej oczy rozszerzyły się, a usta rozchyliły, musiałem oblać się zimną wodą.

Dała mi wszystko – wszystko, od czego wcześniej się powstrzymywała. Była inna. Ale również była taka sama. Uparta, wyzywająca… pełna kłamstw.

Wcześniej próbowałem ją złamać. Teraz pragnąłem ją taką, jaka była. Pragnąłem każdej pięknej skazy. Pragnąłem zabawnych ripost i chłodu, który tylko ja wiedziałem, jak rozgrzać. Pragnąłem kłótni, tarcia i seksu na zgodę. Pragnąłem, żeby każdego poranka budziła się w moim łóżku. Pragnąłem jej gównianego gotowania i jej pięknego, skomplikowanego umysłu.

Cofnąłem wszystko, w co wierzyłem, żeby z nią być. Wyrzuciłem prawdę przez okno. Tak bardzo się bałem, że o mnie zapomni, że kłamstwem wkradłem się z powrotem do jej życia. Teraz miałem wiele do wyjaśnienia.

Spojrzałem na Miguela. Nagle wydawał się być moim ostatnim sznurkiem do niej.

- Czy zostawiła coś? Notatkę… cokolwiek?

Miguel podrapał się po karku. – Nie, stary.

- Powiedziała, gdzie się wybiera?

Possał zęby. – Jestem tylko konserwatorem. Nie dają mi adresu do korespondencji. – Rozejrzał się, żeby zobaczyć czy jesteśmy sami. – Ale gdyby coś zostawiła to byłoby to w tym czarnym worku na śmieci, który tutaj postawię, kiedy jeszcze raz przejrzę mieszkanie.

Postawił worek na podłodze i rzucił mi spojrzenie, po czym wrócił do mieszkania i zamknął za sobą drzwi.

Podniosłem go i zważyłem w dłoni. Był lekki. Zostawiła mi coś, przekazując, gdzie pojechała? Czy Jim wrócił i ją odstraszył? Powiedział jej? Kucnąłem i odwróciłem worek do góry nogami, wysypując jego zawartość na ziemię. Pociłem się i moje dłonie były wilgotne, kiedy przeszukiwałem śmieci. Podarte papiery, rozbite szkło, rozkruszone płatki kwiatów… czego ja szukałem? Listu? Olivia nigdy nie napisałaby mi listu. To nie w jej stylu. To było w jej stylu – zostawienie mnie bez ostrzeżenia, wrzucenie mnie do ognia. Odrzuciłem worek. Połowa moje serca była złamana; druga była diabelsko, kurewsko wściekła. Kiedy worek opadł na ziemię, usłyszałem jak coś niewielkiego uderza o podłogę. Przesunąłem wzrokiem po ziemi, szukając rozpaczliwie wszystkiego, co mogłoby mnie do niej doprowadzić.

Znalazłem to między stopami.

Pens.

Zostawiła go mnie czy po prostu go zostawiła? Uniosłem go, trzymając między palcami. Kiedyś lśniąca powierzchnia miała lekko zielony odcień starzejącej się miedzi. To było jej pożegnanie? Czułem gniew i bardziej niż gniew czułem zdezorientowanie. Co ja zrobiłem? Gaj pomarańczowy, pocałunek na parkingu zanim odjechałem. Byłem taki pewien tego, co do niej czułem… tego, co ona czuła do mnie. Niemożliwe, że Olivia oddałaby mi się, gdyby nie była nas pewna. Więc dlaczego? DLACZEGO?

Podszedłem do krańca parkingu i podniosłem pięść, pensa przyciskając do wnętrza dłoni. Wyrzuć go, powiedziałem sobie. Napiąłem mięśnie, żeby nim rzucić.

Nie potrafiłem tego zrobić. Opuściłem rękę na bok. Schowałem pensa do kieszeni i pojechałem do domu.